فراخوانی ...
گفتگویی واقعا خواندنی با سه بانوی موفق کارآفرین؛ فاطمه مقیمی، مریم سلطانی و مریم نصیری نسخه چاپی RSS
  • شنبه 20 اردیبهشت 1393 ساعت 10:47
    گفتگویی واقعا خواندنی با سه بانوی موفق کارآفرین؛ فاطمه مقیمی، مریم سلطانی و مریم نصیری


    علاوه بر خانم مهندس سیده فاطمه مقیمی همیشه موفق، دو کارآفرین و بازرگان موفق را هم انتخاب کردیم تا راز موفقیت آن ها را در کنار هم بررسی کنیم و البته بحث کار و کارآفرینی زنان را.


        ما با سه کار آفرین زن صحبت می کنیم و شاید بد نباشد که با همین عبارت شروع کنیم: «کارآفرین زن»، «کارآفرین مرد»، آیا شما بین این دو عبارت خط کشی می کنید؟


    مقیمی: نه. کارآفرین، کارآفرین است و اساسا در اقتصاد، تفاوت جنسیتی نداریم. یک زمان با نیروی بدنی هر آدمی، ارزش او را می سنجیدند و آن کس که یَل بود را انتخاب می کردند. چون آجر را راحت تر بالا می انداخت. اما الان در بحث های کاری چنین چیزهایی مطرح نیست. بحث کارآفرینی، کاریدی نیست و کار فکری است و کار فکری هم برمی گردد به نبوغ افراد. حتی گاهی اوقات دانش کلاسیک هم در این زمینه حرفی برای گفتن ندارد. خیلی از آدم ها هستند که دانش کلاسیک ندارند؛ اما نبوغی دارند که باعث می شود خیلی از طرح ها را پیش ببرند. البته برحسب نیازهای محاسباتی، ممکن است آن شخصی که اصول علمی را می تواند انجام دهد، به کمک این آدم بیاید تا او این محاسبات را بداند. خلاصه آن که در کارآفرینی، مرد و زن نداریم.


        این که می گویید شعاری و به نوعی فقط روی کاغذ است. چون حتی در غرب هم که سال هاست در این مورد کار کرده اند هم این حالت نیست وگرنه قاعدتا خانم ها باید به مناصب بالاتری به اندازه آقایان دست پیدا می کردند.


    مقیمی: چرا این طور فکر می کنید؟

        من در مورد واقعیت بیرونی حرف می زنم نه آن چه که دل من یا دل شما می خواهد.


    مقیمی: اتفاقی که می افتد همین است که شما می گویید. ولی دلیلش این نیست که در کارآفرینی این خط کشی انجام شده است. دلیل مهم این قضیه این است که هنوز آن فرهنگ در جامعه یا جوامع جا نیافتاده است. هنوز یک دختر اگر می خواهد برود رانندگی یاد بگیرد، نگرانی اش بیشتر است تا یک پسر. چگونه باید این تحمل و توانایی را پرورش بدهیم؟ گاهی اوقات این پرورش را با جسم انجام می دهیم و گاهی اوقات با ایجاد تفکر در جامعه. در همه جای دیگر این مساله وجود دارد و به خاطر حاکمیت تفکری است که وجود دارد و این تفکراست که باید رنگ عوض کند.


        من هم می گویم باید عوض شود اما هنوز نشده است.


    مقیمی: این کار زمان می برد. شما از بچه ای که تازه متولد می شود که نباید انتظار داشته باشید دوچرخه سواری کند. باید به او زمان بدهید و برای هر کدام از افتادن های اش هم ارزش قایل شوید و مواظب اش باشید. آیا برای حضور زنان در جامعه حاضر نیستید این زمان را بدهید؟ بچه که می خواهد یاد بگیرد روی پای خودش بایستد، اول دست و پای اش می لرزد. این طرف و آن طرف را می گیرد و یک تکیه گاه می خواهد و اگر مادر این تکیه گاه را به او ندهد، با سر می خورد زمین. الان زنان حرکت کرده اند و وارد جامعه شده اند و اگر کمک شان نمی کنید، حداقل به آن ها پشت پا نزنید. بگذارید این جسارت را پیدا کنند.


        شاید به همین دلیل است که کارآفرین شدن بانوان خیلی مهم تر از کارآفرین شدن مردان است. چون آن ها با موانع بیشتری سروکار دارند و جامعه هم تا حدود زیادی آن ها را کمتر باور دارد. اما مردان معمولا همه چیز برای شان مهیاست. قبول دارید؟


    سلطانی: مهیا هست. ولی این ها همه برمی گردد به جسارتی که در هر شخص وجود دارد. در به وجود آمدن این جسارت، تربیت خانوادگی خیلی نقش دارد مهم است که یک خانم بداند چگونه باید درس بخواند و ادامه تحصیل بدهد و کارش را چگونه پیش ببرد. من این جسارت را داشتم. هر چند که پدر من به عنوان یک مرد، واقعا مانع بزرگی برای کار کردن من بود. ایشان دوست داشت که من در رشته پزشکی درس بخوانم و من مخالفت کردم و به یک رشته دیگر رفتم و از نوزده سالگی شروع به کار کردم. من این جسارت را در وجود خودم داشتم و مادرم هم خیلی این روحیه من را تقویت می کرد و ایشان و خواهر من پشتوانه های محکمی برای من بودند و الان هم به عنوان مشاوران من هستند. در ضمن در این چهار سالی که با خانم مقیمی آشنا شدم، این جسارت تقویت شده است. من دیدم یک خانم توانسته در صنف حمل و نقل این کار بزرگ را انجام بدهد و این قدر موفق است و با توجه به همه موانعی که وجود داشت، جسارت بالایی داشت و دارد که می تواند تمام این موانع را پشت سر بگذارد. من آن جسارت را داشتم اما خانم مقیمی این جسارت را در من تقویت کرده است. کنار ایشان، من با خانم های فعال و کارآفرین خیلی زیادی آشنا شدم و توانستم روند رو به رشد کارم را ادامه بدهم.


        آیا شما هم با موانعی مواجه بودید و آیا اساسا به نظر شما برای کارآفرینی زن موانعی بیشتر از مردها وجود دارد؟


    نصیری: نگرش من در کارآفرینی جنسیتی نیست. همان طور که خانم مقیمی هم گفتند، من فکر می کنم هر شخص براساس توانایی، قدرت فکری و خلاقیت اش می تواند این کار را به وجود بیاورد. حتی اگر زن باشد. درست است که برای خانم ها از نظر فرهنگی و اجتماعی موانعی وجود داشته، اما آن زن اگر خلاقیت و پشتکار داشته باشد می تواند برای آن موانع هم راهی درست کند و آن باور را برای اطرافیان اش به وجود بیاورد که آن توانمندی را دارد و اجازه ندهد دیگران به خاطر جنسیت اش، در مورد کارش تصمیم بگیرند.


        پس اجازه بدهید همین جا در مورد داستان زندگی هر کدام از شما بپرسم. داستان زندگی خانم مقیمی را قبلا در مجله خودمان چاپ کردیم و لابد خوانندگان ما در مجله ما و جاهای دیگر خوانده اند. شما خانم نصیری، پدرتان پزشک بود و دختر یک پزشک قاعدتا نیازی به این ندارد که برود کار کند و پول در بیاورد. شما چرا احساس نیاز کردید که بروید کار کنید؟


    نصیری: پدر من پزشک هست و من نیاز به کار نداشتم. ولی کارآفرینی خصوصیتی است که هر شخص که وجود داشته باشد، باید یک کاری انجام بدهد. من به بچگی ام برمی گردم که پدرم در هیچ کاری نه تنها مانع من نشد بلکه همیشه تشویق کرد که پیش بروم و از هیچ کاری نترسم. با این حال کار من از زمانی شروع شد که ازدواج کردم. یعنی کسب و کار من به دوران پدرم مربوط نمی شود. هر چند حمایت های پدر و مادر همیشه بوده و هست. من وقتی که ازدواج کردم، تصمیم گرفتم که وارد کسب و کار بشوم. وارد محیط کار همسرم شدم. اما دوست نداشتم از این موقعیت که همسرم دارد استفاده کنم. بنابراین وارد قسمت مالی شدم و در سازمان مدیریت صنفی، دوره های کامل حسابداری را گذراندم.


    در چه رشته ای درس خوانده اید؟


    رشته خودم صنایع غذایی است. اول تصمیم داشتم که وارد رشته کاری خودم شوم. اما همسرم گفت، نه. اگر می خواهی کار کنی می توانی پیش خودم کار کنی. یعنی من این باید را داشتم که پیش ایشان کار کنم.


    هر کسی یک روحیه ای دارد و من آدم راکدی نیستم که یک جا بنشینم تا یکی دیگر بگوید که این کار را انجام بده. اول وارد قسمت مالی شدم و کارم خوب بود و موفق بودم. بعد تصمیم گرفتم وارد امور اداری شوم. برای وارد شدن به امور اداری به یک سری اطلاعات احتیاج داشتم. بنابراین شروع کردم و آن قدر جدیت داشتم که کتاب قانون کار را حفظ شدم. بعد از آن که در آن جا موفق بودم، هیات مدیره تمایل نشان داد که من عضو هیات مدیره شوم. با درصدی از سهام وارد هیات مدیره و بعد رئیس هیات مدیره شدم. بعد بعد، یک سری مسائل پیش آمد که من تصمیم گرفتم تا شرکت شخصی خودم را داشته باشم. وقتی این شرکت را تشکیل دادم، اول شصت درصد، من بودم و چهل درصد، همسرم و بعد کم کم نقش همسرم پررنگ تر شد و در کنار هم کار شرکت را پیش بردیم.


        کار شرکت اولیه تان چه بود؟


    صنایع مس.


        شرکت شخصی خودتان در چه زمینه ای بود؟


    در زمینه بازرگانی کار می کردیم و هدف مان صادرات و واردات بود. بعد از یکی دو سال علاقه ما به تولید، ما را به سمت تولید کشاند که الان شما ماکت کارخانه ما را می بینید.


    از همان اول که وارد کار شدید، حساب و کتاب کار شما و همسرتان جدا از هم بود؟ یا آن اوایل از همسرتان حقوق می گرفتید؟


    نصیری: شاید برای شما خنده دار باشد. در این ده سالی که کار می کنم، چیزی که یاد نگرفتم، حقوق گرفتن بوده. همیشه برای من نوع کار و رسیدن به هدف مهم بود و این که هر کاری را درست انجام بدهم. بعد به جایی رسیدم که دیدم فقط دویدن کافی نیست و مادیات هم خیلی مهم است.


        مزه پول را چشیده بودید.


    نصیری: (خنده)


    مقیمی: مزه پول نه. هر آدمی، وقتی کاری را که دوست دارد انجام می دهد، علاوه بر آن که از لحاظ روحی خودش را راضی می کند، باید به نیازهایی که در جامعه وجود دارد هم پاسخ دهد و این نیازها را با تلطیف روحیه نمی توان پاسخ داد. شما از نظر اقتصادی هم باید در جایگاهی باشید که بتوانید زندگی تان را بگردانید و خیلی وقت ها هم برای توسعه کارتان نیاز دارید که درآمد بیشتری داشته باشید. با توسعه کارتان می توانید استقبال بیشتری ایجاد کنید و جامعه تان را تقویت کنید. شما همه این ها را حلقه هایی در ارتباط با هم ببینید. متاسفانه همیشه وقتی راجع به اقتصاد صحبت می شود، به سرمایه شخصی که در آن کار هست صحبت می شود. در صورتی که خیلی وقت ها سرمایه ای که شخصی دارد مال خودش نیست. چون هر کس بام اش بیش، برف اش بیشتر. هر کس کار بیشتری می کند، درآمد بیشتری دارد، تعهدات بیشتری هم دارد.


        ضمن این که، کسی که کار درست و قانونی می کند، اشتغال ایجاد می کند و گردش مالی دارد، باعث رشد جامعه می شود و این ارزش است.


    مقیمی: بله. در یک مقطعی این طرز فکر وجود نداشت. اما امیدواریم رنگ این تفکر در جامعه عوض شود. همین موضوع حضور فعال زنان در جامعه و بخش کارآفرینی نیاز به فرهنگ سازی گسترده ای دارد که ممکن است سال ها طول بکشد. ما آماده ایم. مگر نه این که باید درهر کاری ایثار و جهاد کرد. ما برای این جهاد آماده ایم. ما ایستاده ایم. خیلی جاها پولدار بودن خوب است و خیلی جاها نگاه منفی به این پدیده وجود دارد. ما حتی اگر در آماج تلقیات منفی دیگران هر قرار بگیریم، اما به دلیل این که اعتقاد داریم کار ما یک خروجی دارد که در جامعه باعث حرکت اقتصاد و ایجاد اشتغال می شود، ادامه می دهیم. خانم نصیری می خواهد صادرات کند. صادرات به تولید احتیاج دارد و او باید کارخانه داشته باشد و تلاش شبانه روزی می کند و کارخانه دار می شود و آن ها منفی نگاه می کنند. فردا که به نتیجه رسید می گویند خانم کارخانه دار، خانم میلیاردر. او دارد تولید و صادر می کند و در حد دانش و توانایی خودش به کشور کمک می کند. او به جای هشت ساعت در شبانه روز، گاهی اوقات هجده ساعت کار می کند و طبیعی است برای این میزان کار و توانایی، گردش مالی بیشتر و درآمد بیشتر داشته باشد و درست نیست که جامعه به چنین آدم های موفقی، خدای ناکرده نگاه منفی داشته باشد.


    نصیری: به نظر من، کارآفرینان وقتی کاری را شروع می کنند، هدف شان هدف مادی نیست. آن ها می خواهند به دنبال نقطه ای که می خواهند برسند و در نهایت در یک جایی متوجه می شوند که بدون توجه به مسائل مالی، استقلال شان زیر سوال می رود. بنابراین این جاست که موضوع پول خیلی اهمیت پیدا می کند.


        نگاه شما به مسائل مالی همیشه فرق می کند با نگاه های دیگری که وجود دارد. به هر حال شما در خانه پدرتان و بعد در شرکت همسرتان تامین بودید و چیزی که به آن احتیاج داشتید، نیاز به مفید بودن و استقلال بود.


    نصیری: خیلی نمی توانیم این دید را داشته باشیم. چون در این صورت نباید سراغ کسب و کار می رفتم. همیشه برای ام مهم بود که بدانم کاری که من دارم انجام می دهم، برای دیگران چه شرایطی ایجاد می کند. من هیچ وقت به این مجموعه، نگاه شخصی نداشتم. ضمن آن که در کنار همه آن ها، برای من هم کسب درآمد انجام شده است. هیچ وقت به این فکر نکردم که پرسنل را کمتر کنم یا بخواهم به یک نفر حقوق کمتر بدهم. فکر می کردم که او خانواده دارد و من باید کاری کنم که مجموعه ام رو به جلو باشد تا نه تنها او بیرون نرود، بلکه آدم های دیگری مثل او هم جذب شوند.


        برای همین مهربانی ها، شاید خانم ها مدیران بهتری هم باشند.


    نصیری: ما در زنجان در شرایط سختی قرار گرفتیم و به پیشنهاد من، برای آن که حقوق کارگران مان را بدهیم، منزل شخصی مان را هم فروختیم و مستاجر شدیم.


        چه سالی این اتفاق افتاد؟


    نصیری: سال ۸۳


        نیروهایی که با این شرایط حقوق شان را می دهید، خیلی وفادار می شوند.


    نصیری: بله، همین طور است. آن ها می دانند که ما چیزی را از آن ها دریغ نمی کنیم و اگر یک وقت شرکت ما خدای ناکرده به مشکل بربخورد، درک می کنند چون می دانند ما با آن ها صادق هستم.


        خانم سلطانی، گفتید که پدرتان دوست داشت شما پزشک شوید. آیا امکان اش را داشتید که پزشکی بخوانید؟


    سلطانی: بله چون دوستان من که در یک رده و هم کلاس بودیم، چهار نفر بودند که قبول شدند اما من اصلا نرفتم رشته تجربی و از روی لجبازی رفتم مترجمی زبان خواندم. ترم آخر دانشگاه بودم که مادرم یک کار در یک گروه صنعتی پیدا کرد که کابل های فشار قوی Spsr را تولید می کردند. قرار بود که من در آن کارخانه، کنار کارشناسان خارجی که برای نصب و راه اندازی دستگاه ها آمده بودند، به عنوان مترجم حضور داشته باشم. رفتم برای مصاحبه و مراحل خاص آن طی شد و من انتخاب شدم. وحشت زده بودم چون نمی دانستم دستگاه چیست. کابل یعنی چه و من باید چکار کنم؟ در آن کارخانه وقت خیلی زیادی گذاشتم و پدرم هم که مخالف کار کردن من بود گفت این جا اولین و آخرین جایی است که کار می کنی و بیرون از آن اجازه کار کردن نداری. یا باید ادامه تحصیل بدهی یا ازدواج کنی.


        کار پدر شما چه بود؟


    سلطانی: ایشان بازاری بودند. با توجه به این نظر پدر، من تمام سختی های آن جا را تحمل کردم.


    تنها زنی بودم که در آن کارخانه فعالیت کردم. البته یک خانم منشی هم بود. اما کار من خیلی بیشتر بود. زمان محدودی داشتند، کارشناسان برای یک ماه آمده بودند و در این فاصله کارها باید انجام می شد. بنابراین ما روزی هفده-هجده ساعت کار می کردیم تا کارها انجام شد و کارخانه افتتاح شد. بعد از آن من به عنوان مدیر اداری کارخانه انتخاب شدمو چون خیلی پشتکار خوبی داشتم به سختی فعالیت می کردم. خلاقیت داشتم و خیلی خوب کارها را پی گیری می کردم. حس دلسوزی من نسبت به کارها از چشم مدیرعامل کارخانه دور نماند.


        این شکل کار کردن شما به خاطر اولتیماتوم پدرتان نبود؟


    سلطانی: نه. من خودم خیلی علاقه داشتم که مستقل باشم و از این که بخواهم یک زندگی معمولی داشته باشم، لذت نمی بردم. من سرگرمی های دیگری مثل ورزش و موسیقی هم دارم؛ اما تا به امروز بزرگ ترین تفریح زندگی ام کار است. خلاصه آن که، یک دختر بیست و چهار-پنج ساله بودم که به عنوان مدیر اداری کارخانه انتخاب شدم. در آن موقع نمی دانستم قرارداد کار یعنی چه و فرم مرخصی و ماموریت چگونه است. از شرکت های دیگر کپی برداری کردم و به وزارت کار مراجعه کردم و کتاب خواندم تا همه این ها را یاد گرفتم. بعد از دو سال امور اداری کارخانه ای را با سیصدوپنجاه نفر پرسنل، امور استخدامی، رفاهی، استخدام پزشک برای بازدیدهای دوره ای و خیلی کارهای دیگر که مربوط به کارخانه بود انجام می دادم. محصول کارخانه کابل های فشار قوی بود و کم کم کار فروش را به من سپردند. برای مذاکره و شرکت در مناقصه ها به همه استان ها سفر می کردم و به کمک مدیرعامل و مشاوره هایی که داشتیم بخش فروش را هم فعال کردیم.


        حقوق خوبی هم می گرفتید؟


    سلطانی: حقوق ام خوب بود. اما در واقع به نسبت کاری که انجام می دادم نه و من از شرایط آن جا راضی نبودم. از لحظه ورود خیلی سختی کشیدم و مشکلات زیادی داشتم و آن اوایل حتی چهار ماه یک بار هم به ما حقوق نمی دادند. یک سری مشکلات مالی داشتند و حتی گاهی تنخواه کارخانه را پدر من تامین می کرد.


        پدرتان سهام دار بود؟


    سلطانی: نه اما وقتی محیط کار من را دید و دید که من خیلی علاقه دارم بعد از آن ما با مدیرعامل کارخانه روابط خانوادگی پیدا کردیم، بنابراین نه تنها مخالفتی نمی کرد، کمک می کرد. به هر حال من هشت سال در آن کارخانه کار کردم و تا حد قائم مقام مدیرعامل هم بالا آمدم. ولی این مساله مرا قانع نمی کرد و دل ام می خواست که یک مجموعه برای خودم داشته باشم. هر چند تجربیات من هنوز کافی نبود و بعد از آن که شرکت ثبت کردم، دچار یک سری مشکلات شدم. با وجود آن که دوستان من در آن کارخانه مخالف بودند و البته هنوزهم از دوستان خوب من هستند، من از آن جا منفک شدم و یک شرکت بازرگانی ثبت کردم.


    چه سالی؟


    سلطانی: سال ۸۴٫ یک شرکت بازرگانی با مسئولیت محدود را ثبت کردم و حتی پول نداشتم که یک دفتر بخرم. یک جای چهل متری را اجاره کردم که هر چند وسایل آن قدیمی بود اما مبله بود. یک نفر را استخدام کردم و با همدیگر شروع به کار کردیم و سیم و کابل، تجهیزات برق مخابراتی و خیلی از ابزارهایی را که برای شرکت های نفت و گاز و پتروشیمی مورد نیاز بود تامین می کردیم. هم وارد می کردم و هم از شرکت های داخلی تولید کننده تهیه می کردم. بعد از دو سال یک سهامدار وارد مجموع شد که یکی از دوستان قدیمی بود و خیلی سال هم بود که همدیگر را می شناختیم. شرکت را تبدیل به یک شرکت سهامی خاص کردیم. بعد از دو سال به این نتیجه رسیدیم که دکل های برق و مخابرات و انواع سازه های فلزی را تولید کنیم. چند مشاور و از جمله افراد با تجربه و بازنشسته شرکت های فولاد را استخدام کردم. در آن زمان یک سری از پروژه های نصب و راه اندازی فولاد نطنز، ذوب آهن ملایر با ما بود.


        یعنی ایده آل شما تولید بود.


    سلطانی: بله. می خواستیم کار تولید داشته باشیم. در آن زمان دو نفر دیگر هم به مجموعه مان اضافه کرده بودیم که سهام شان کم بود. آن ها کسانی بودند که می خواستیم از دانش فنی شان استفاده کنیم و نمی خواستیم فقط به عنوان مدیر تولید در پروژه حضور داشته باشند. بنابراین من به آن ها سهام داده بودم که اگر دارند کار می کنند و زحمت می کشند، این کار نتیجه مثبتی برای آن ها داشته باشد تا با انگیزه بیشتری کار کنند. من در زمانی که کارمند بودم خیلی سختی کشیده بودم. بنابراین چبه پرسنل توجه داشته ام تا از لحاظ مسائل مالی دچار مشکل نباشند. ما این واحد را راه انداختیم و الان هم یک سال و نیم است که ما یک واحد تحقیق و توسعه گذاشتیم. یک واحد ثبت اختراع داریم. در واحد تحقیق و توسعه مثلا تولید کیسه های خونی، انواع آنژیوکت و انواع کیسه های دیالیز را بررسی کنیم که در ایران و خاورمیانه تولید نمی شود.


        یعنی از کار اصلی تان فاصله گرفتید؟


    سلطانی: نه. این تحقیقات را در واحد تحقیق و توسعه مان انجام می دهیم. کار در صنایع فلزی و مخابرات و برق در حال انجام است. کار اصلی شرکت ما در حوزه دکل های برق، مخابرات و انواع سازه های فلزی در بخش تولید و در بخش بازرگانی تامین انواع قطعات برقی، مخابراتی و ابزار دقیق برای شرکت های نفت و گاز و پتروشیمی است.


        شما رئیس هیات مدیره هستید؟


    سلطانی: من در یکی از شرکت ها مدیرعامل، در یکی از آن ها رئیس هیات مدیره و در یکی دیگر از شرکت ها هم عضو هیات مدیره هستم.


        شرکت شما چند پرسنل دارد؟


    سلطانی: در بخش بازرگانی حدود دوازده-سیزده نفر و در بخش تولید و فروش کارخانه هم حدود چهل و پنج نفر.


        خانم نصیری. برگردیم به کار شما. تا آن جا جلو رفته بودیم که گفتید شرکتی را ثبت کردید که شصت درصد شما بودید و چهل درصد همسرتان.


    نصیری: من شرکت را با دست خالی و از صفر شروع کردم. چون تاکید داشتم که مستقلا کاری را شروع کم. البته همسرم کنارم بود و ما از صفر شروع کردیم. یک جا را گرفتیم و حتی برای خریدن میز و صندلی هم فکر کردم که ارزان ترین ها را انتخاب کنیم. خیلی خیلی محدود شروع کردیم اما هیچ وقت هدف را گم نکردیم. خیلی ها می گفتند که در این شرایط اقتصادی چرا شما می خواهید با دست خالی یک کار بازرگانی را شروع کنید. هیچ وقت نترسیدم و نگران نشدم.


        چرا دست خالی؟ مگر شرکت قبلی شما درآمدی نداشت؟


    نصیری: آن شرکت مال همسر من بود و شرکایی داشت و آن ها بین خودشان یک سری مسائل و درگیری های داشتند و من می خواستم کاری داشته باشم که خودم مسئولیت و آزادی عمل داشته باشم. شرکتی که تاسیس کردم با مسئولیت محدود بود و اولین محموله ای که صادر کردیم هم یک محموله فسفر برنز بود که حتی پول خرید محموله را هم نداشتیم. اما با اعتباری که داشتیم شریک شدیم و قرار شد ما محموله را به ترکیه صادر کنیم. یعنی معموله مال شخص دیگری بود که ما به صورت امانی در اختیار گرفتیم و صادر کردیم. آن محموله حدود چهارصد میلیون تومان ارزش داشت و این برای شرکتی که تازه شروع کرده استارت بزرگی بود.


    چه سالی بود؟


    سال ۸۸٫ همه کارها را خودم می کردم و حتی اول کار، گرفتن یک منشی هم برای ام سخت بود و خواهرم این کار را می کرد. وقتی محموله را صادر کردیم و بعد موارد مورد نیاز کشور را وارد کردیم و به تدریج کارمان را گسترش دادیم. من همیشه روی اعتبار و قولی که به طرفین می دادم حساس بودم. بنابراین یک خوش نامی ایجاد شد که برای گسترش کار ما اهمیت داشت. بعد کم کم محموله هایی را که خودمان می خریدیم صادر می کردیم .اما هنوز به تولید نرسیده بودیم. بعد تصمیم گرفتیم با سودی که به دست آورده بودیم خودمان واحد تولیدی راه بیاندازیم. بنابراین در منطقه ویژه اقتصادی سلفچگان زمینی را تهیه کردیم تا در آن جا یک واحد تولیدی را در زمینه صنایع مس راه اندازی کنیم. شما ماکت این واحد را در این جا می بینید که هنوز به بهره برداری نرسیده است. قبل از آن با برند خودمان، از ظرفیت خالی کارخانجات دیگر استفاده و تولید را شروع کردیم و حالا قطعات مورد نیاز مشتریان مان را می سازیم و حتی صادر می کنیم. وقتی که واحد تولیدی خودمان راه بیفتد این کار را باز هم ادامه خواهیم داد.


        خانم مقیمی: آیا شما در صادرات تولیدات خانم سلطانی و خانم نصیری نقش دارید؟


    مقیمی: هنوز برای صادرات آن به من مراجعه نکرده اند. لابد قراردادهایی دارند یا کارشان در محدود کاری ما نیست. این را باید از خودشان بپرسید. ما اعتقاد نداریم که چون دوستان ما هستند حتما باید با ما کار کنند. خوب است که آدم با آشنایان خودش کار کند اما منحصر شدن به آن هم حالتی را به وجود می آورد که جلوی آزادی عمل آدم را می گیرد. من حتی وقتی دوستانم برای سرویس گیری به من مراجعه می کنند، من آن ها را به مسئول قسمت مربوطه معرفی می کنم و سفارش هم می کنم که بیشتر از پیش رعایت انصاف را داشته باشند. با این حال این طور نیست که من حتما ملزم باشم که به آن ها سرویس بدهم و آن ها هم حتما ملزم باشند که با من کار کنند. چه بسا که در مسیری که آن ها می خواهند حرکت کنند من اصلا کامیون آماده ای نداشته باشم و چون کار واسطه ای و دلالی نمی کنم، اگر کامیون نداشته باشم می گویم کامیون ندارم ولی شما می توانید به فلان شرکت حمل و نقل مراجعه کنید. اتفاقا یادم می آید که یک بار خانم نصیری در مورد محموله ترکیه از من کامیون خواست و من ایشان را به بخش مربوطه وصل کردم و آن ها خودشان با هم در ارتباط بودند و بعدا روی زمان بارگیری به تفاهم نرسیدند و کار انجام نشد.


        الان خانم سلطانی گفتند که شما را به عنوان شخصی که در زمینه کارهای بانوان پیشرو بودید می شناسند و خانم نصیری هم طبیعتا همین طور هستند و همین طور خانم های دیگر، چه احساسی دارید؟ آیا شما با این خانم ها و خانم های دیگری که موفق هستند احساس رقابت می کنید؟


    مقیمی: نه. من احساس تعهد می کنم. رقابت برای چه؟ من اصلا با کسی رقابت ندارم و همیشه سعی می کنم که بهتر باشم و این کار را در مقایسه با هیچ کس دیگری انجام نمی دهم. من در مقایسه با الگویی که از خودم در نظر دارم و می دانم که می توانم باشم کار می کنم نه این که بخواهم فلانی و فلانی و فلانی را جا بگذارم که خودم بالا بروم. هدف من خدمت بهتر است و طبیعتا خدمت بهتر، رفاه بیشتری برای من و همه افرادی که با من هستند به همراه دارد. در این مسیر رقیب من خانم ها نیستند و اتفاقا نوع کار من طوری است که اتفاقا رقبای من آقایان هستند. به همین علت من همیشه به هدفم فکر می کنم نه رقابت با افراد. اما در مورد احساس خانم سلطانی، خانم نصیری و دیگران، هر چه که جلوتر می روم احساس تعهد و دین ام بیشتر می شود. اجازه بدهید مثال بزنم. وقتی که شما در کاری تک باشید، جلو می روید و هر کاری که بکنید چندان فرقی نمی کند. مثل یک بازار که شما تنها ارائه دهنده یک محصول باشید و هیچ چیزی وجود ندارد که شما را با آن ممیزی کنند. اما یک زمان است که شما یک الگو یا سرمشق می شوید به همین علت مواظبید که چطور راه بروید و حرف بزنید. بنابراین ملزم می شوید که متعهدتر حرکت کنید. چون می دانید چهار نفر دیگر قرار است از شما یاد بگیرند. جوان تر هایی که وارد کار می شوند به پیشکسوت ترها نگاه می کنند.


        یعنی شما مجبورید که همیشه موفق باشید تا به الگوی ذهنی جوان ترها لطمه نخورد.


    مقیمی: همه آدم ها این گونه هستند که می خواهند موفق باشند. اما فقط موفق بودن نیست که اهمیت دارد. سلامت، بیشتر از موفقیت اهمیت دارد. موفقیت فقط در پول درآوردن نیست. موفقیت در واقع چیزی است که باعث می شود اجتماع به شما اهمیت بدهد. اجتماع به چه چیزی احترام می گذارد؟ به ولله قسم به پول نیست. به خالص بودن و اعتماد قلبی است که باعث می شود محبت شما در دل آدم ها بنشیند. پولدار بودن یک مقطع کوتاه و یک جرقه است و هیچ پولی به آدم ها وفا نمی کند. او می تواند خیلی راحت همه چیز را از دست بدهد اما چیزی که برای آدم ها می ماند، وقار، ارتباط، صمیمیت و صداقت آن هاست.



    صفحات داخلی| اجتماعی
    نام منبع: مجله پنجره خلاقیت
    شماره مطلب: 2446
    دفعات دیده شده: 2278 | آخرین مشاهده: 2 روز پیش
مرتبط
  • کارافرینان برتر ایران


    گفت وگو با طاهره خوشنویسان، مدیرعامل شرکت تاکسی بی سیم بانوان  زندگینامه دکتر علی جوانزندگینامه پروفسور لطفی زاده زندگینامه جمیله صادقی؛ بنیان گذار شرکت تاکسی سرویس زنان در ایران  زندگینامه بهروز فروتن؛ بنیان گذار شرکت بهروز  گفت وگو با آزاده یاسمن؛ طراح لباس و …
    صفحات داخلی | اجتماعی | دوشنبه 12 خرداد 1393
  • مصاحبه با آقای محسن اصفهانیان مدیرعامل و موسس شرکت گراد

    مصاحبه با آقای محسن اصفهانیان مدیرعامل و موسس شرکت گراد
    توسط فاطمه غضنفری عضو طرح همیار کارآفرین از دبیرستان فرزانگان منطقه
    صفحات داخلی | اجتماعی | دوشنبه 12 خرداد 1393
  • گفت وگو با طاهره خوشنویسان، مدیرعامل شرکت تاکسی بی سیم بانوان

    گفت وگو با طاهره خوشنویسان، مدیرعامل شرکت تاکسی بی سیم بانوان
    رانندگی شغل پردردسری است؛ آن هم در شهر شلوغی مثل تهران. ترافیک، آلودگی هوا، استرس و عدم امنیت شغلی از جمله مهم ترین مشکلات این شغل است که گاهی مردها را هم به شکوه وا می دارد چه برسد به خانم ها. در چنین شرایطی چند سالی است که تاکسی های سبزرنگ در حالی که رانندگان آن خانم اند وارد …
    صفحات داخلی | اجتماعی | سه‌شنبه 22 اسفند 1391
  • کارآفرینان برتر

    کارآفرینان برتر

    کارآفرینی | اجتماعی | دوشنبه 12 خرداد 1393
  • تحول آفرینان اقتصادی ربع قرن اخیر


    طی سال های اخیر سرعت تحولات در حوزه های مختلف مالی، اقتصادی، فناوری و... جهان افزایش یافته است.   برترین تحول آفرینان ربع قرن اخیر 25 سال پیش نسبت به اکنون، در بازارهای مالی تعداد بسیار کمتری شرکت وجود داشت، شرکت وال مارت هنوز جزو 500 شرکت بزرگ آمریکایی قرار نگرفته بود، …
    صفحات داخلی | اجتماعی | دوشنبه 22 اردیبهشت 1393